به نویسندگان اجازه بدهیم راحت بنویسند

حمید رضا نعیمی داور سومین جشنواره استانی تئاتر ماه- وتار کردستان در حاشیه این جشنواره در گفتگویی ضمن قدردانی از برگزارکنندگان جشنواره گفت: بسیار خوشحالم که تئاتر کردستان همچنان زنده است و و هنرمندان کردستانی دغدغه فرهنگی خود را حفظ کرده اندوبا تمام سختی های پیش رو ناامید نشده‌اند.

وی رسالت تشکل ها و مسئولین فرهنگی همچون حوزه هنری ،و هرنهاد دیگری بسترسازی شرایط فعالیت های هنری عنوان کرد و افزود:  می دانم که فراهم سازی این بسترها چه کار سختی است اما مدیران و مسئولان آمده اند که کار سخت بکنند و اگر پذیرش مسئولیت کار آسانی بود هرکسی می توانست مسئول شود

نعیمی ادامه داد: در کنار تلاش مسئولین، کار تئاتر و تئاتر کارکردن آدم هایی می خواهد که بسیار سخت‌کوش و سخت‌جان باشند که ازنارسایی ها و تمام مشکلاتی که وجود دارد نترسند وکارخود را بدرستی انجام دهند.

این مدرس هنرهایی نمایشی تصریح کرد: اینکه تئاتر وتار ازجشنواره نمایشنامه نویسی که  سالها پیش این افتخار را داشته ام که در آن  حضور داشته باشم به بخش صحنه  و اجراء  رسیده است اقدام ارزشمندی است  اما امیدوارم که همچنان بخش نمایشنامه بدلیل اهمیت آن به صورت جدی دنبال شود.

وی در خصوص این جشنواره و دیگر جشنواره های برگزار شده هنرهای نمایشی تأکید کرد: مثل همیشه مشکل اصلی نمایش های ارائه شده برمی‌گردد به حوزه متن .

 وی ادامه داد:  مادر عرصه هنرهای نمایشی  بازیگران درخشانی داریم در سطح استان و کشور، کارگردانان و طراحان بسیارخلاقی داریم اما در حوزه متن بسیار مشکل داریم حتما این جمله تکراری است و اینقدر تکراری است که شاید مبتذل هم شده است که هرکجا می رویم می گوییم ما در حوزه سینما و تئاتر  مشکل نمایشنامه و مشکل فیلمنامه داریم. 

نعیمی در این خصوص گفت: متأسفانه بدلیل تعیین خط مش‌های غیر استاندارد و گاهاً غیر کارشناسی محدویت هایی برای نویسندگان ایجاد کرده ایم که نتونسته ایم از درام نویسان بسیار توانمندی که داریم استفاده کنیم. 

این نمایشنامه نویس گفت: یک نویسنده یعنی کسی که دارای دیدگاه است  مؤلف است و دارد  اتفاقا از زاویه دید خودش نسبت به یک موضوع که می تواند یک نارسایی اجتماعی، روانی، سیاسی اقتصادی باشد را ببیند وسپس با نگاه و ادبیات خود و فرمی که در اثر دارد آن را به ما بدهد و ما از طریق جهان متن به جهان اجرا برسیم.

وی تأکید گرد: باید به نویسنده ها پر وبال دادهه شود و به آن ها اجازه بدهیم که راحت بنویسند و از تعریف  چارجوب هایی که  نویسنده را خسته گرده  و نتوانند و نخواهند که بنویسندبه شدت پرهیز کنیم.

وی اجرای متون تکراری در بسیاری از جشنواره ها را ناشی از همین موضوع دانست و گفت: هرچند درام ونمایشنامه از نوشته هایی است که مدام باید تکراربشودو این خاصیت وویژگی نمایشنامه است.فیلمنامه یک بار نوشته می شود و یک بار ساخته می شود اما نمایشنامه یک بار نوشته می شود و ممکن است صد بار اجراء بشوداما اگر به نویسندگان در قالب قوانین مشخص و استاندار آزادی بدهیم شاهد آثاری نو با موضوعات روز خواهیم بود.

وی استان کردستان را سرشار از داستان ها و موضوعات بومی و تاریخی عنوان کرد و گفت: وقتی با این پتانسیل غنی  از میان قصه ها، تاریخ، شخصیت ها و مفاخر ملی خودمان تئاتر نسازیم در حق نسل جدید که در مورد آنها اطلاع ندارند به نظر من به هنر تئاتر و نسل جدید و آینده  جفا کرده ایم.

وی با اشاره به موضوع کولبری به عنوان یک مسئله ملی که حاصل توجه هنرمندان به آن بوده است گفت: در کنار این موضوع که همچون یک زخم بر دل و جان همه ما نشسته دهها مورد دیگر وجود دارد که می توان در موردشان نوشت همچون مسئله طلاق، بیکاری، اختلافات خانوادگی و بسیاری موضوعات دیگرکه الان در جامعه کرد نشین ما یک مسئله است و باید راجع به آن ها حرف بزنیم.

نعیمی ادامه داد:  در هیچ کجای قانون اشاره نشده است که ما نباید نمایشنامه سیاسی بنویسیم و کار سیاسی بکنیم و این اشکال دارد بلکه  یک سری ضوابط را مشخص کرده اند که براساس آن ضوابط می توانیم کار سیاسی بکنیم . همین الان اگر شما نمایشنامه مکبث یا نمایشنامه ریچارد سوم شکسپیر را اجرا بکنید یک نمایشنامه سیاسی را روی صحنه برده اید.بنابراین کارسیاسی کردن و نمایشنامه سیاسی را کارکردن براساس ضوابط تعریف شده هیچ مشکلی ندارد.

جفا در حق نویسنده گان ایرانی

وی با اظهار امیدواری نسبت به فعالیت هنرمندان با موضوعات مختلف‌ افزود: من فکر می کنم در حق نویسنده ایرانی به طور کلی داریم جفا می کنیم و این تنها مختص به نویسنده کردستانی نیست در سطح کشور با این مشکل مواجه هستیم.

این نویسنده و کارگردان تئاتر ادامه داد: ما الان یک موضوعی را داریم در تهران دنبال می کنیم که دلیل صدور این همه مجوز برای  نمایشنامه های خارجی جهت اجراء چیست؟ 

وی گفت: متأسفانه دوستانی که مسئولیت دارندودر شورای نظارت،  نمایشنامه های ایرانی را خیلی بی رحمانه رد می کنند. یعنی یک نمایشنامه با نویسنده ایرانی کنار می رود و یک نمایشنامه تند و صریح اما با نویسنده خارجی و ترجمه شده به راحتی اجازه اجراء پیدا می کند و همین باعث شده است که نمایشنامه نویسان کشورمان در حوزه نوشتن پیشرفت لازم را پیدا نکنند.

نعیمی از حوزه هنری کردستان درخواست کرد: در دبیرخانه این جشنواره یک بانک نمایشنامه تأسیس گردد وهمزمان  شروع به خرید کتاب های منتشر شده در حوزه تئاتر و نمایشنامه های تألیفی و اقتباسی در حوزه تئاتر و حتی نمایشنامه های چاپ نشده نویسندگان گردآوری و سپس با اجازه نویسنده این منابع در اختیار کارگردانان و متقاضیان حضور در جشنواره قرار گیرد.

وی در خصوص حضور جوانان در عرصه کارگردانی نیز گفت: بالاخره باید از یک جایی شروع کرد و این ترس فروبریزد و شک ندارم جوانانی که جسارت ورود به یک جشنواره را پیدا می کنند نباید توقع کسب جایزه هم داشته باشند و از نگرفتن جایزه ناراحت بشوند و همچنین اگر هم جایزه ای را کسب کنند نباید  مغرور شده و همه چیز را تمام شده بدانند.

وی جشنواره ها را یک فرصت برای جمع شدن اهالی تئاتر دور هم و کسب دانش و تجربه عنوان کرد و ادامه داد:  جایزه تا یک روز بعد از جشنواره در ذهن است و بعد از جایزه دیگر کسی به آن  فکر نمی کند . چون در کشور ما جوایز بی ارزش هستند در حالیکه در کشورهای دیگر اینگونه نیست . کسی که اسکار می گیرد جایزه کن را می برد تازه یک اعتباری را به دست آورده است که بیشتر دیده می شود و بازار کار ایجاد می شود. اما در اینجا جوایز اینقدر بی ارزش هستند که وقتی شما بالاترین جایزه را هم گرفتید هیچ تأثیری در زندگی هنرمند ندارد. نه کار هنرمند و نه شغل هنرمند را تضمین نمی کند. 

تئاتر کارکردن به معنای سخت کارکردن و جنگیدن است برای رسیدن به آرامش

وی تأترکارکردن را به معنای سخت کارکردان دانست و گفت: اگر این فرصت داده شده به جوانان که در این عرصه حضور یابند باید قدر آن را بدانند چون در هیچ کجای دنیا این فرصت به شما داده نمی شود که صرفا با داشتن یک مدرک و علاقه وارد عرصه تئاتر بشوید ابتدا باید عضویت شما در سندیکای مربوط به ثبت برسد و خودت را ثابت کنی و سپس بر اساس پشتوانه این سندیکا به صورت مرحله ای پا به عرصه تئاتر بگذارید.

وی ادامه داد: متأسفانه الان در مملکت ما حساب و کتابی وجود ندارد هرکسی می تواند نویسنده بشود، هر‌کسی می‌تواند کارگردان بشود، هر کسی می تواند بازیگر بشود، هرآموزشگاهی به خودش اجازه می‌دهد هنر‌جو بپذیرد و هنرجو تربیت بکند بدون مشخص بودن استاد و شرح درس و خیلی مسائل دیگر از این فرصت بهترین استفاد ه را بکنید . در زمان ما دهه 70 تنها جایی که می توانستیم تئاتر کار کنیم جشواره ها بود . سالنی در تهران نبود تئاتر شهر یک نمایش داشت . سنگلج تئاتر اجرا نمی شد . سالن وحدت کاملا تعطیل بود و ما عملا مانده بودیم برای کار. الان بهترین فرصت برای جوانان کسب تجربه و دانش است . توان و قدرت پذیرش نقد داشته باشد. 

این داور جشنواره وتار خطاب به مسئولین استان گفت: هنرمندان، کردستان هنرمندانی درد کشیده هستند دارند فداکاری می کنند، از خودشان و زندگی می گذرند برای ترویج فرهنگ وهنر، خواهشم از مسئولین فراهم سازی زمینه کار و فعالیت برای هنرمندان است.

نعیمی هنرمندان را سفیران فرهنگی مسئولین و دولت عنوان کرد و گفت: . اگر می خواهیم مردم از لحاظ فرهنگی رشد کنند باید هنر در تمامی بخش ها فعال باشد.