وطنم ایران(۱۴۰۵)
مهرداد حسنوند · ادبیات پایداری
مشخصات متن شعر
- متن شعر
- شعر دروصف وطن ایران اسلامی عزیزم وطنم ایران ایران، ای خاک پر از زخم‌های کهنه، امروز... خیابان‌ها دیگر فقط مسیر رفت‌وآمد نیستند؛ خیابان‌ها، رگ‌های پر از خون مردمان بیدادزده‌اند. صدایی که از میان قفسه‌های سینه برمی‌آید، نه فقط ناله است، نه فقط فریاد؛ بلکه صدای برخورد موج‌ها به صخره است؛ صدای برخورد حقیقت به دیوار کوری. ببین... چگونه در هر قدم، یک تاریخ سرکوب‌شده، در هر فریاد، یک آرزوی خفه‌شده، از میان دود و غبار خیابان‌ها سر برمی‌آورد. مردمی که در چشم‌هایشان، هم لرزش ترس را دارند، و هم صلابت کوه را... آن‌ها در خیابان، تنها راه نمی‌روند؛ آن‌ها در حال بازنویسی سرنوشت‌اند. ای ایران عزیز، وقتی که کفش‌های خسته، آسفالت سرد را می‌کوبند، این‌ها فقط قدم نیست؛ این‌ها تپش قلب دوباره‌ای است؛ که می‌خواهد در میان ویرانه‌ها، سبزی آزادی را ریشه‌دار کند.
معرفی کوتاه
وطنم ایران ایران، ای خاک پر از زخم‌های کهنه، امروز... خیابان‌ها دیگر فقط مسیر رفت‌وآمد نیستند؛ خیابان‌ها، رگ‌های پر از خون مردمان بیدادزده‌اند. صدایی که از میان قفسه‌های سینه برمی‌آید، نه فقط ناله است، نه فقط فریاد؛ بلکه صدای برخورد موج‌ها به صخره است؛ صدای برخورد حقیقت به دیوار کوری. ببین... چگونه در هر قدم، یک تاریخ سرکوب‌شده، در هر فریاد، یک آرزوی خفه‌شده، از میان دود و غبار خیابان‌ها سر برمی‌آورد. مردمی که در چشم‌هایشان، هم لرزش ترس را دارند، و هم صلابت کوه را... آن‌ها در خیابان، تنها راه نمی‌روند؛ آن‌ها در حال بازنویسی سرنوشت‌اند. ای ایران عزیز، وقتی که کفش‌های خسته، آسفالت سرد را می‌کوبند، این‌ها فقط قدم نیست؛ این‌ها تپش قلب دوباره‌ای است؛ که می‌خواهد در میان ویرانه‌ها، سبزی آزادی را ریشه‌دار کند.
۱ / ۳درباره‌ی اثر
وطنم ایران
ایران، ای خاک پر از زخم‌های کهنه، امروز... خیابان‌ها دیگر فقط مسیر رفت‌وآمد نیستند؛ خیابان‌ها، رگ‌های پر از خون مردمان بیدادزده‌اند. صدایی که از میان قفسه‌های سینه برمی‌آید، نه فقط ناله است، نه فقط فریاد؛ بلکه صدای برخورد موج‌ها به صخره است؛ صدای برخورد حقیقت به دیوار کوری. ببین... چگونه در هر قدم، یک تاریخ سرکوب‌شده، در هر فریاد، یک آرزوی خفه‌شده، از میان دود و غبار خیابان‌ها سر برمی‌آورد. مردمی که در چشم‌هایشان، هم لرزش ترس را دارند، و هم صلابت کوه را... آن‌ها در خیابان، تنها راه نمی‌روند؛ آن‌ها در حال بازنویسی سرنوشت‌اند. ای ایران عزیز، وقتی که کفش‌های خسته، آسفالت سرد را می‌کوبند، این‌ها فقط قدم نیست؛ این‌ها تپش قلب دوباره‌ای است؛ که می‌خواهد در میان ویرانه‌ها، سبزی آزادی را ریشه‌دار کند.
